5 december 2019 veranderde mijn leven voorgoed. Ik werd moeder en sindsdien ben ik ook een betere fotograaf dan ik ooit daarvoor ben geweest. Het leven kreeg meer kleur. Ik leerde een liefde kennen die ik daarvoor nooit had gevoeld: moederliefde. De liefde voor een kind, de verwondering over hoe groot zo’n klein mensje je hart kan maken. Ik ontdekte dat juist de meest alledaagse momenten bijzonder kunnen zijn. Dat zelfs een rondje door de wijk schoonheid kan bevatten.

Het veranderde mijn hele kijk op fotografie. Mijn waarom. En daardoor veranderde ook mijn manier van fotograferen. Ik ben er niet voor de perfecte plaatjes. Ik ben er voor de modderige handen, de wiebeltenen, de rommel op de grond en de kruimels in het haar. Voor de 800e keer op die ene schommel in die speeltuin die op het eerste gezicht misschien helemaal niet bijzonder lijkt.

Ik ben er om jullie familiearchief te vullen met herinneringen waarvan je op dat moment misschien nog niet weet hoeveel ze betekenen. Totdat je jaren later terugbladert en zegt: “Kijk… dit is die speeltuin waar we je duizend keer op de schommel duwden. Waar we jouw schaterlach konden horen tot ver buiten de wijk.”

Want vaak zijn het niet de grote momenten die je het meest mist.
Het zijn juist deze kleine stukjes tijd die je voor altijd wilt bewaren.